คอฟฟี่อะเวค

ร้านตั้งอยู่ตรงข้ามสถานีรถไฟใต้ดินอนชอนจังพอดี มองจากด้านหน้าดูเล็กมาก แต่เมื่อก้าวผ่านประตูแคบๆ ทางซ้ายเข้าไป โลกอีกใบก็เปิดออก ได้ยินมาว่าเมื่อก่อนร้านมีขนาดเล็กเท่าที่เห็นตอนแรก แต่ได้ขยายส่วนร้านอาหารด้านหลังออกไปจนกลายเป็นร้านขนาดใหญ่ที่มีสวนอย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้ ภายในกว้างขวาง จัดวางโต๊ะอย่างหลวมๆ ไม่รู้สึกอึดอัด ตรงทางเข้ามีไผ่ลำใหญ่ปลูกไว้ ซึ่งยังคงความเขียวชอุ่มแม้ในฤดูหนาว มองแล้วสบายตา มีชั้นสองด้วย อาคารและการจัดสวนผสมผสานหลายสไตล์ ทำให้ค่อนข้างยากที่จะเรียกว่าเป็นแบบเกาหลีแท้ๆ จะเรียกว่าหลากหลายเหมือนแหล่งปลูกกาแฟก็ได้ ในร้านมีบาริสต้าหลายคนกำลังขะมักเขม้นอยู่ในครัว ลูกค้าเดินเข้าออกไม่ขาดสาย ร้านเต็มไปด้วยชีวิตชีวา เมื่อมองเผินๆ ก็มีส่วนคล้ายกับเทอร์ร่าโรซ่าที่คังนึงอยู่บ้าง แต่ก็ไม่เหมือนกันเสียทีเดียว โมโมสกำลังมุ่งไปทิศทางไหนกันนะ จะเป็นเทอร์ร่าโรซ่าแห่งปูซาน หรือฟริตซ์แห่งโซล หรือลิเบร? ผมสงสัยเหลือเกิน ร้านกาแฟแห่งนี้ ซึ่งเป็นที่รู้จักกันดีจากบาริสต้าจอน จูยอน จะเป็นหลักไมล์สำคัญที่ช่วยให้เราทราบว่ากาแฟในปูซานและร้านกาแฟเฉพาะทางของเกาหลีจะเปลี่ยนแปลงไปอย่างไร ผมสั่งกาแฟโคลอมเบีย ลา เอสเตรลล่า เนเชอรัล กาแฟมีกลิ่นหอมที่เป็นเอกลักษณ์และมีบอดี้ แต่ไม่หนักมาก เข้ากับบรรยากาศของร้านได้ดี บาริสต้าบอกว่าเป็นเมล็ดกาแฟที่มีทั้งคนชอบและไม่ชอบ เหมาะกับช่วงเช้า ข้างร้านมีลำธารอนชอนชอนไหลผ่าน เป็นทางที่ดีสำหรับการเดินหรือปั่นจักรยาน ผมจะสูดหายใจเข้าลึกๆ สักครั้ง รับกลิ่นกาแฟแล้วมุ่งหน้าสู่ลำธารอนชอนชอนดีกว่า