ร้านจำหน่ายขนมหมู่บ้านฮินยออุล

ทะเลหมู่บ้านฮินยออุลเต็มไปด้วยแสงแดดในยามบ่าย เรือเล็กเรือใหญ่นับไม่ถ้วนกำลังลอยละล่องอย่างสบายๆ บนท้องทะเลที่โอบอุ้มแสงอาทิตย์ หลังจากเดินผ่านทางเข้าตรอกซอกซอยหลายแห่ง ผมก็ลงไปตามทางที่เหมาะสม โชคดีที่ผมเดินตรงไปยังร้านจำหน่ายขนมฮินยออุลที่ผมกำลังตามหาอยู่ ที่กำแพงหินหน้าร้าน นักท่องเที่ยวหลายคนกำลังนั่งรวมกลุ่มกันกินรามยอนหม้อ ถึงแม้จะมีกันสาดบังแดด แต่เนื่องจากดวงอาทิตย์อยู่ต่ำ แสงจึงสาดส่องเข้ามาโดยตรง ภายในร้านคับแคบ มีคุณป้าทำงานอยู่คนเดียว ผมสั่งรามยอนแล้วก็คุยเรื่องราวในหมู่บ้านกับคุณป้า คุณป้าบอกว่าอยากจะอธิบายเรื่องราวของหมู่บ้านและเล่าเรื่องต่างๆ มากมาย แต่ทำไม่ได้ ก็เลยรู้สึกเสียดาย คุณป้าบอกว่าชั้นสองก็ดี ผมเลยขึ้นไปดู ปรากฏว่าไม่มีใครอยู่ มีหน้าต่างบานหนึ่งเปิดออกสู่ทะเล ผมถือรามยอนขึ้นไป รามยอนดูเหมือนจะธรรมดา แต่สุดท้ายกลับมีรสชาติที่แตกต่างออกไป มันคืออะไรกันนะ อาจจะเป็นเพราะผมกินไปพลางมองทะเลไปพลาง หรือสุดท้ายแล้วผมก็ไม่ได้รู้สึกเหมือนกำลังกินรามยอน แต่กำลังกินทะเลอยู่ ความอิ่มเอมใจเต็มเปี่ยมไปด้วยทะเล ในขณะที่ผมกำลังดื่มด่ำกับรามยอนและทะเล ก็มีคู่รักหนุ่มสาวคู่หนึ่งเดินขึ้นมา ผมรีบหลีกทางให้พวกเขา เพื่อให้พวกเขาได้สร้างความทรงจำดีๆ ถัดจากร้านกาแฟและขนม ก็มีชาวบ้านท้องถิ่นซึ่งน่าจะเป็นเจ้าของร้านกำลังทาสีร้านอยู่กับชายหนุ่มที่ดูเหมือนจะเป็นบาริสต้า พวกเขาบอกว่าจะเปิดพรุ่งนี้ เจ้าของร้านท้องถิ่นชวนผมขึ้นไปชมบนดาดฟ้า ผมนึกถึงภาพยนตร์เรื่อง 'Plein Soleil' ทะเลหมู่บ้านฮินยออุลเป็นทะเลที่โอบอุ้มแสงอาทิตย์เอาไว้